Een K*T Brief

Over de uitslag van het bevolkingsonderzoek

Hij ploft tegelijk met een brief van het CJIB in de bus, de brief met de uitslag van mijn uitstrijkje voor het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker. Top, dat zijn de brieven waar je blij van wordt. Ik duw de brief met bekeuring in handen van mijn vriend en wacht tot hij hem openmaakt. Ik heb een voorgevoel over mijn brief en wil het openmaken nog even uitstellen.

Ik kijk hoe hij moppert over een verkeersboete en maak ondertussen met een knoop in mijn maag mijn brief open. Hoewel ik het al verwacht had komt het toch even snoeihard binnen en ik voel mijn hart bonzen in mijn borstkas.

In uw uitstrijkje is HPV (humaan papillomavirus) gevonden. Ook zijn er afwijkende cellen gevonden in dit uitstrijkje.

Daar staat het. Meteen bovenaan. Ik weet dat de meeste mensen graag direct de belangrijkste informatie willen lezen in een brief maar toch vind ik het hard. Het kan ook iets persoonlijker, toch? Hoi Marloes, ga eerst even zitten. Nee joh, niet meteen in paniek raken stresskip, misschien is er wel helemaal niets aan de hand, maaaaaaar…..we hebben wel wat vreemde shit gevonden. Zoiets?
Maar misschien is er wel geen goede manier om dit soort nare boodschappen over te brengen.

Ik probeer niet meteen in paniek te raken, maar ik voel hoe mijn ogen zich langzaam vullen met tranen. Kut.
“Hier was ik dus al bang voor”, zeg ik met een bibberend stemmetje. Ik schuif de brief naar mijn vriend toe en pak het bijbehorende foldertje om te kijken wat het allemaal betekent en wat mij te wachten staat. Ik mag meteen doorbladeren tot de laatste pagina’s want ik heb natuurlijk niet alleen het virus, of lichte afwijkingen. Nee, ik heb het virus plus afwijkingen, en ze zijn dus kennelijk niet licht.

“Minder dan 1 op de 100 vrouwen krijgt deze uitslag,”lees ik in de folder. Joepie, ik ben weer eens bijzonder. Mijn lief leest de brief in stilte. Zijn beide ouders zijn veel te jong overleden aan kanker. Hij vloekt en pakt onze zoon op die al een tijdje rond zijn voeten tijgert. Onze zoon.
Ik weet dat de kans dat ik daadwerkelijk baarmoederhalskanker heb enorm klein is en dat het ook nog eens heel goed te behandelen is, maar toch raak ik even in paniek. Wat nou als ik hem geen broertje of zusje meer kan geven, of toch ziek blijk te zijn. Ik kan immers helemaal niet ziek worden, laat staan doodgaan. Ik heb potdomme een baby!

De uitnodiging voor het uitstrijkje kwam binnen toen ik midden in de zwangerschap zat, dus moest ik het uitstellen. De verloskundige had mij na de bevalling op het hart gedrukt om een half jaar na de bevalling meteen het uitstrijkje te laten doen. Er was iets in de manier waarop ze dit zei en hoe ze mij daarbij aankeek dat mijn voorgevoel triggerde. In de maanden na de bevalling werd dit gevoel, dat er iets niet in de haak was, alleen maar sterker.

De bevalling was ontzettend zwaar. Oscar werd met grof geweld (tangen en daarna vacuümpomp) uit mijn lijf gerukt omdat de navelstreng om zijn nek zat en het niet goed met hem ging. Na de bevalling denk je sowieso dat het allemaal nooit meer goed komt, maar bij mij bleef het gevoel bestaan dat er iets niet goed was. Dat klopte ook wel, want ik kreeg zwangerschapsvergiftiging, ontstekingen en infecties, moeite met plassen en poepen, lage rugklachten en problemen met lopen. Daar werd ik uiteraard goed voor behandeld. Maar het gevoel bleef.

Ik sprak mijn zorgen wel uit, maar dan krijg je van die dooddoeners te horen.
“Je hebt een zware bevalling gehad, daar moet je van herstellen.”
“Na een bevalling wordt je lijf nooit meer helemaal zoals het daarvoor was.”
En mijn persoonlijke favoriet, “Negen maanden op, negen maanden af.”

Onlangs las ik een boeiend artikel op NRC. Volgens Jan Paul Roovers, hoogleraar (uro-)gynaecologie en medisch directeur van de divisie Vrouwenzorg bij Bergman Clinics, laat de nazorg voor bevallen vrouwen zoals die nu geregeld is, te wensen over. In het artikel zegt hij tevens dat vrouwen vaak niet goed weten wat hun precies mankeert en waar ze de juiste hulp kunnen krijgen.

Na een bevalling weet je lichaam volgens mij sowieso niet zo goed meer wat wat nou precies is. De hormonen gieren door je lijf, en er gaat wel even wat tijd overheen voordat je emotionele incontinentie (laat staan je daadwerkelijke incontinentie) weer een beetje voorbij is. Maar hoe weet je nou of wat jij allemaal voelt normaal is en weer over gaat?

De volgende ochtend zitten we samen bij de huisarts. Oscar is bij mijn ouders. De huisarts schrikt want zij hadden mij, met deze uitslag, eigenlijk direct moeten bellen. TWEE WEKEN GELEDEN.
Ze verontschuldigt zich hiervoor maar het interesseert mij eigenlijk niet zo. Zorg er maar gewoon voor dat er zo snel mogelijk duidelijkheid komt. Gelukkig doet ze dat ook. Ze belt meteen met het ziekenhuis om mij er zo snel mogelijk tussen te krijgen. Ik kan de volgende dag terecht bij de spoed gynaecoloog. Die gaat een colposcopie doen (met een soort telescoop naar de cellen in je punani turen, zeg maar) en bespreekt daarna het vervolg.

De gynaecoloog waar ik de volgende dag bij in de bekende stoel met beensteunen lig is een rustige, kundige man die de klemtoon op de Gi legt, vaGIna. Het doet mij vermoeden dat zijn wortels meer in het zuiden van het land liggen. Hij heeft de eendenbek (ook zo’n tenenkrommend woord) ingebracht en de microscoop heeft hij zo geplaatst dat hij het allemaal goed kan zien daarbinnen. Links van de stoel kan ik op een beeldscherm meekijken. Hij legt uit dat hij met een lang wattenstaafje een soort zure vloeistof op de baarmoederhals gaat aanstippen. Als er afwijkingen zijn dan zal het oplichten.

Met het staafje gaat hij aan de slag en ik hou het scherm angstvallig in de gaten om te kijken of het daarbinnen niet in een soort discotheek met stroboscoop verlichting verandert, maar er gebeurt gelukkig nog weinig.

“Zie je dat?” Bij het wattenstaafje verschijnt langzaam een licht vlekje. Mijn benen trillen en mijn hart bonkt in mijn keel. Ik zie het en knijp wat harder in de hand van mijn lief, die er altijd is om mijn hand vast te houden, good times or bad.

“Hier zit een kleine afwijking, dus daar moet ik even een biopt van nemen. Dat betekent dat ik er een heel klein hapje uithaal dat we dan vervolgens naar het lab sturen voor onderzoek. We gaan straks wel even wat verder in op de theorie.”

Met een gevoel alsof mijn vagina in de fik staat zit ik even later in zijn sobere kantoortje waar hij ons uitlegt hoe het verder gaat. Het duurt twee weken voor de uitslag binnen is. Er zijn drie uitslagen mogelijk; CIN 1, 2 of 3. CIN staat voor cervicale intra-epitheliale neoplasie en geeft de ernst van de afwijkingen aan. Het is van de uitslag afhankelijk hoe het daarna verder gaat.
Ik voel me wat rustiger nu dit onderzoek achter de rug is en er niet meteen een enorme tumor of iets dergelijks is aangetroffen, maar baal wel een beetje dat het nu nog zo lang duurt voordat ik echt duidelijkheid heb.

De volgende twee weken stort ik me op mijn werk, schrijf ik veel en laat ik me zoveel mogelijk afleiden door mijn zoon en man. Maar ik ben bij vlagen ook onrustig en strontchagrijnig. Op de dag dat ik gebeld zal worden met de uitslag krijg ik helemaal niks gedaan. Aan het einde van de middag gaat dan eindelijk de telefoon.

De assistente legt uit dat de uitslag CIN 2 is, een voorstadium van baarmoederhalskanker waarbij twee derde van de aangetroffen cellen afwijkend zijn. Maar de gynaecoloog raadt op basis van mijn geringe leeftijd en onze kinderwens aan om niets te doen en over een half jaar te kijken hoe het er dan voor staat.
Als ik ophang weet ik niet zo goed wat ik nou moet voelen. Aan de ene kant ben ik natuurlijk opgelucht omdat ze niet gelijk in me hoeven te snijden, of erger. Aan de andere kant voelt het ook klote dat het er überhaupt zit en ze misschien in de toekomst wel moeten behandelen. Ik moet het allemaal even laten bezinken.

Terwijl ik met dit onderwerp aan het stoeien ben kom ik tot de ontdekking dat er in mijn directe omgeving alleen al een aantal vrouwen nooit meedoet aan het bevolkingsonderzoek en dat in Nederland maar 7 op de 10 vrouwen een uitstrijkje laat maken. Ik ben dankbaar dat we in een tijd leven waar een ziekte als baarmoederhalskanker vaak ruim op tijd ontdekt en behandeld kan worden. Hoe tof is de (medische) wetenschap! Maar dan moeten we wel meedoen!

Nou begrijp ik als geen ander dat het uitstrijkje geen pretje is. En er zijn vast vrouwen die het ronduit verschrikkelijk vinden. Maar is het krijgen van kanker niet veel erger dan die paar minuten ongemak? Bovendien kun je er tegenwoordig voor kiezen om een zelf afnametest te doen. Ik zat, een half jaar na mijn bevalling, waarbij ik in het ziekenhuis echt het gevoel had dat het open huis was in mijn vagina, en ik het aantal zorgverleners dat daarbinnen moesten zijn niet meer op twee handen kon tellen, ook niet te wachten op opnieuw geklooi aan mijn lijf. Maar het is goed dat ik me daar overheen heb gezet!

De dagen na de uitslag begin ik langzaam weer wat meer te ontspannen en ik realiseer me dat ik blij ben dat ik in ieder geval weet dat er iets niet helemaal goed zit, maar dat ze het in de gaten gaan houden. Het heeft ook helemaal geen zin om hier nu het komende half jaar enorm over te gaan zitten stressen. We weten immers nooit wat er gaat gebeuren in de toekomst. Gelukkig maar want anders zou er ook geen bal meer aan zijn. Alles komt goed. Uiteindelijk.

Bronvermelding;
https://www.nrc.nl/nieuws/2018/10/05/als-na-de-bevalling-de-pijn-blijft-a2253519
https://www.medicalfacts.nl/2018/01/18/slechts-70-van-de-nederlandse-vrouwen-geeft-gehoor-aan-oproep-voor-uitstrijkje/

Preggo Problems III; Dingen die ze je van te voren niet vertellen

Omdat een zwangerschap ook in drie perioden wordt opgedeeld leek het mij passend om van de Preggo Problems een drieluik te maken. (Lees deel I hier terug en deel II hier). Hieronder volgt het laatste lijstje met dingen waar ik mij over heb verwonderd de afgelopen tijd.

1. Haar

Om maar even met een positieve noot te beginnen. Met een beetje geluk is je haar tijdens je zwangerschap voller en mooier dan ooit. Door een verhoogd oestrogeen gehalte in je bloed valt je haar niet uit en groeit het ook nog eens sneller dan anders! Nadeel hiervan is wel dat dit niet alleen geldt voor het haar op je hoofd. En omdat je met die dikke buik steeds moeilijker bepaalde houdingen kunt aannemen is het vrij lastig om je met enige regelmaat te scheren. Al met al is zwanger zijn een vrij harige aangelegenheid.

giphy

2. Das Buik II

Steeds als je denkt, “nou kan mijn buik ECHT niet verder meer groeien”, blijkt hij een paar dagen later toch een nog grotere omvang te hebben aangenomen. Af en toe lijkt je buik een geheel eigen leven te leiden en heb je het idee dat je eerder in verwachting bent van een octopus dan van een mensenbaby. Jij wilt de ene kant op, je buik denkt daar anders over. Soms heb ik het gevoel dat ik zulke bordjes om moet gaan doen.

2018-02-19 14.51.48 2018-02-19 14.51.14

Je navel lijkt in niets meer op je ‘oude’ navel en je wacht enigszins angstig het moment af waarop hij, bij gebrek aan een beter woord, gaat ploppen. Van een ‘innie’ ben je langzaam aan het veranderen naar een ‘outtie’. En ook al is het lastig om te accepteren. De meest simpele dingen worden een enorme uitdaging, zo niet onmogelijk. Denk bijvoorbeeld aan sokken aantrekken of voeten afdrogen na het douchen. Iets van de grond pakken. Of uit bed komen…The struggle is real!

giphy-downsized-large

3. Burn motherf*#$, Burn

Doordat je baby steeds groter groeit wordt de ruimte voor je andere organen steeds beperkter. Dit kun je vooral merken aan je maag, die al snel in de knel komt te zitten. Dit heeft als gevolg dat het in één keer inhaleren van een Big Mac er niet meer inzit maar dat je steeds kleine beetjes moet eten. Alsnog levert het dan vaak behoorlijk brandend maagzuur op. Vooral ’s nachts, wanneer je plat ligt en je baby je ineens een uppercut in je maag geeft komt het regelmatig voor dat je half stikkend in je eigen braaksel/brandend maagzuur overeind schiet. Zo Rock ’n Roll dat zwanger zijn. Rennies zijn je nieuwe beste vriend.

4. Snurken en Kwijlen

Slapen met zo’n enorme toeter is sowieso al een enorme uitdaging. Maar als je er dan tussen de zure oprispingen, ontelbare plassessies, onrustige benen en tintelende handen in slaagt om een beetje shut eye te krijgen ga je snurken als een te zware walrus met een alcoholprobleem. En alsof dat niet sexy genoeg is slaan onder invloed van de hormonen je speekselklieren op hol, wat als gevolg heeft dat je overmatig gaat kwijlen en wakker wordt met een kleddernat kussen dat aan je wang vastgeplakt zit. How charming. Wat mij bij het volgende punt brengt.

5. Seks

‘ Wat is het dunste boek dat ooit geschreven is? Dat over seks tijdens de zwangerschap.’

Deze flauwe opmerking hoorde ik ergens in het begin van dit avontuur en ik was vastbesloten om mij niks aan te trekken van dit stomme cliché. Ons seksleven zou gewoon onveranderd door blijven stomen. En hoewel dit ook wel een tijd goed ging moet ik toch schoorvoetend toegeven dat er een kern van waarheid in zit.

Het is ook niet eens zozeer een gebrek aan libido maar vooral, het wordt op een gegeven moment een beetje een ongemakkelijke, lachwekkende circusact die je probeert uit te voeren. Tel daar bij op, de harige benen en seventies bush, de wallen die tot aan je knieën reiken, je versterkte reukzin, je longcapaciteit die met een kwart is afgenomen door het allergrootste obstakel, die enorme buik, en combineer dit met een man die bang is om je nog aan te raken omdat hij jou maar vooral de baby geen pijn wil doen, en je hebt het perfecte recept voor een vrijwel celibaat laatste trimester.

Gelukkig hoor en lees ik overal dat dit weer goed komt. Uiteindelijk.

12-1

6. Kraampakket

Ik heb het lang uitgesteld maar een paar dagen geleden heb ik dan toch eindelijk het kraampakket opengemaakt. Dit is een grote kartonnen doos die je via je zorgverzekeraar kunt krijgen die gevuld is met medische artikelen die je tijdens en na de bevalling nodig kunt hebben. Dit is wat ik mijn lief appte nadat ik de inhoud had bekeken.

2018-02-19 10.28.19

Voor de mensen die Dexter niet hebben gekeken, (ga dat nu kijken!) Er zat, en dan overdrijf ik maar een beetje, wel zestig hectare plastic in de doos. Ik denk dat we onze slaapkamer drie keer volledig in plastic kunnen bedekken en dan houden we nog genoeg over. Hoewel ik heel relaxed was over de aanstaande bevalling krijg ik nu toch visioenen van uiterst bloederige en smerige taferelen. Dit gevoel wordt niet weggenomen door de rest van de inhoud. Ontsmettingsalcohol, watten en wond kompressen. Kraamverband dat, in mijn ogen, zo enorm is dat je het ook zou kunnen verwarren voor een tuinstoelkussen. Ik heb de doos gauw weer dichtgedaan en besloten dat ik al deze zaken niet nodig ga hebben.

7. Get the f*** out

Dat een zwangerschap negen maanden duurt heeft de natuur heel goed bedacht. Het geeft je voldoende tijd om over de eerste hysterie heen te komen en alles in gereedheid te brengen, maar het is ook lang genoeg om er tegen het einde heel erg klaar mee te zijn en bijna te gaan verlangen naar die bevalling. Dit weekend ging mijn vriend naast mij zitten op de bank en rook ik de whisky in zijn glas waarna het water mij letterlijk in de mond liep. Ik droom er dan ook steeds vaker van om op mijn buik te liggen, met mijn hoofd in een bord sushi en filet americain, aangesloten op een cola berenburg infuus.

Maar nog meer dan dat verlang ik ernaar om het mensje te gaan ontmoeten dat mijn lichaam nu bijna negen maanden bewoond heeft.


Heb je de vorige Preggo Problems gemist? Lees Deel I en deel II gewoon alsnog!

Preggo Problems II; Dingen die ze je van te voren niet vertellen

Welkom terug in de wondere wereld die zwangerschap heet. Inmiddels zijn we een paar weken verder, en bevind ik mij in het tweede trimester, wat weer een hele nieuwe reeks wonderlijke ervaringen met zich mee brengt. Tijd voor een nieuw lijstje!

  1. Das Buik

Waar je je in het eerste trimester (maand 1-3) soms nog afvroeg, “is dit alles? -of- misschien houdt mijn lichaam me voor de gek en ben ik schijnzwanger,” kun je er nu echt niet meer omheen. Je buik groeit als een malle.

En dat niet alleen, zo rond week twintig (want alles gaat nu ineens om weken. Maanden, dagen of andere tijdsaanduidingen bestaan kennelijk niet meer) begin je vreemde dingen te voelen in je buik.

Eerst bestaat dat nog uit een soort ondefinieerbaar gerommel, maar al gauw wordt het steeds duidelijker en zie je zelfs je buik bewegen! Er groeit en leeft een mensje in je.

Uiteraard is dat natuurlijk prachtig en wordt je er heel erg gelukkig van maar laten we eerlijk zijn. Het is af en toe ook wel een beetje een freaky idee, waar je (of ik in ieder geval) niet al te lang over na moet denken. Wat je in geen geval moet doen, is de film Alien kijken. Of Sharknado, maar dat vanwege hele andere redenen.

giphy
  1. Sleepless in Steggerda

Slapen wordt een steeds grotere uitdaging. Niet alleen wordt je slaapritme verstoord door de hormonen die door je lijf gieren, moet je bijna elk uur plassen en krijg je nachtmerries, vooral je buik gaat (helemaal als je daar normaal gesproken op slaapt zoals ik) enorm in de weg zitten. Onmisbaar gedurende nachtelijke tijden wordt dan een soort enorm unox-worstvormig kussen, ook wel voedingskussen genoemd, waar je je als een soort aapje aan vast klampt. slapen-met-voedingskussen

Hoewel dit in bed, naast je dikker wordende buik, een nieuwe barrière vormt tussen jou en je partner helpt het wel degelijk bij het slapen.

  1. Repelsteeltje“Weten jullie al hoe het gaat heten?”

    “Het wordt toch niet zo’n rare hippie naam hé?”

    “Wordt het misschien Lotte? Of Max? Of nee, ik weet het, Sem!”Zodra je zwanger bent worden mensen in je omgeving op de een of andere manier onbeheersbaar nieuwsgierig naar de naam die je je ongeboren spruit wilt gaan geven. Terwijl toch algemeen bekend is dat de naam pas na de bevalling bekend wordt gemaakt, kunnen mensen het niet laten om als een soort van op hol geslagen namen generator allerlei verschillende namen te gaan spuien, waarbij meteen ook onverbloemd en ongevraagd meningen worden gegeven over genoemde namen. Ondertussen zit je toch een beetje met samengeknepen billen omdat je niet wilt verraden welke naam het gaat worden. Wat helpt om dit soort spervuren af te kappen is een antwoord als, “We twijfelen nog tussen Adolf en Zlatan.”

  2. Horrorverhalen

    Een ander raar ding is dat iedereen, ongeacht leeftijd of geslacht, het nodig vind om je in geuren en kleuren te gaan vertellen over de meest afschuwelijke bevallingen. Je vocabulaire wordt hierdoor ongewild aangevuld met begrippen als ‘totaal ruptuur’, ‘slijmprop en ‘forcipale extractie.’ Mijn advies is een lege blik en in je hoofd alle vijftien coupletten van het Wilhelmus proberen te zingen of gewoon weg lopen.

  3. It’s my party and I’ll cry if I want to

“Liefje, wat is er?” Mijn vriend komt haastig naar me toe gesneld en slaat zijn armen beschermend om mij heen, klaar om iedereen in elkaar te meppen die mij verdriet doet. Met snikkende uithalen vertel ik hem, terwijl de tranen over mijn wangen biggelen, over het hondje dat geen achterpoten had en de mensen die er met zijn allen voor zorgden dat hij nieuwe pootjes kreeg, of over de bejaarde chimpansee die zijn verzorger terug ziet, of over het hertje dat vastzat in een hek, waarna we afspreken dat ik, totdat ik mijn hormonen weer een beetje op een rijtje heb misschien beter geen filmpjes meer kan kijken op Facebook. Maar ook het feit dat de aardappels niet gaar willen worden kan je al bijna in een hysterische huilbui doen belanden, dus het beste is om maar gewoon te accepteren dat je tijdelijk emotioneel ontoerekeningsvatbaar bent.

giphy1
  1. KeuzesKeuzesKeuzes

    Als je zwanger bent moet je ineens een mening vormen over dingen waar je nog nooit eerder over na hebt gedacht. Wil je thuis bevallen of in het ziekenhuis, in een bad of op een kruk, of in een andere houding, wil je pijnstilling of niet, ga je een cursus volgen en zo ja, welke, welk behang moet er in de kinderkamer komen, welke naam krijgt je kindje, wat voor kaartje, wie wordt de kraamverzorger, ga je borstvoeding geven of niet, enzovoort. Voor iemand die snel aan keuzestress lijdt best heftig allemaal, en je kunt je overspannen zenuwen niet eens kalmeren met een stevige borrel.

    Dit is een moment waar je partner (mits hij/zij wel een stabiel en rationeel denkend wezen is) een belangrijke rol heeft. Door continu te blijven herhalen dat het allemaal goed komt, dat ik me geen zorgen hoef te maken en dat hij er ook is, zakt mijn stresslevel weer naar acceptabele waarden. Voor eventjes.

    giphy2

Wil je meer Preggo Problems? Lees deel I en deel III ook!

Preggo Problems; Dingen die ze je van te voren niet vertellen

Als in een film een vrouw zich half brakend naar het toilet spoedt dan weet je, die is zwanger. En zo zijn er nog een aantal clichés waar ik wel van op de hoogte was, maar toch werd ik de afgelopen maanden soms overvallen door onverwachte ontwikkelingen. Een opsomming;

  1. De positieve zwangerschapstest

Nadat je over een stokje (of in mijn geval, meerdere stokjes) hebt geplast en je na een paar zenuwslopende minuten het resultaat, “zwanger” ziet, gebeurt er (behalve een emotionele uitbarsting en happy dance in combinatie met een paniekaanval) dus gewoon helemaal niets.

Je hoeft niet meteen naar de huisarts en de eerste afspraak bij de verloskundige is ook pas na een week of negen. Je wordt door niemand gebeld voor een diepte interview over deze wonderlijke nieuwe ontwikkeling in je leven en de fanfare loopt niet door de straat om deze vreugdevolle bevruchting te vieren.

Terwijl voor jou de tijd even vertraagd of af en toe zelfs stil lijkt te staan gaat de wereld gewoon verder alsof er niets veranderd is. Basterds!

(Dit gaat overigens niet op als je Beyonce bent. Dan staat de wereld wel stil)

giphy

       2. Nipplegate

Een van de weinige zwangerschapsverschijnselen waar je man van kan genieten is dat je borsten humongous worden. Nou is dat op zich een vrij bekend verschijnsel en kwam dat ook voor mij niet als een verrassing, al zijn die Lolo Ferrari-achtige praktijken soms wel wat verontrustend.

giphy1

Waar ik niet van op de hoogte was is dat door die groeispurt je huid uitgerekt wordt en je dus enorm last kunt krijgen van jeukende tepels (en alle andere groeiende onderdelen). Op ongemakkelijke momenten. Tijdens vergaderingen en op verjaardagen bijvoorbeeld. Awkward.

De enige remedie die hier tegen helpt is om je tweemaal per dag zowat van top tot teen in te smeren met speciale zwangerschapsolie, als een soort Turkse olieworstelaar. Of gewoon ongegeneerd met je hand in je bh graaien. Wat mij bij het volgende punt brengt.

  1. Embarrassing Parent Syndrome

    Zodra je zwanger bent treedt er iets in werking wat ik het ‘Embarrassing Parent Syndrome’ heb genoemd. Je weet wel. Van die dingen die ouders doen waar kinderen zich rot voor schamen en ‘Jezus, mam doe normaal’ van gaan zeggen. Ineens realiseer je dat je, zonder gene, midden in de Hema een bikini over je eigen onderbroek en bovenkleding aan hebt getrokken omdat die idioten wel kleding verkopen maar geen paskamers hebben (what the hell is that about, Hema?)

    Daarnaast blijk je ineens een religieus volger te zijn geworden van het programma ‘Heel Holland bakt’, en voel je de behoefte om hier ook met andere mensen over te gaan praten.

     

  2. Je lichaam is niet meer alleen van jou

Opeens ben je je continu bewust van het feit dat je je lichaam met iemand deelt. Een soort onderbuurman of buurvrouw die altijd thuis is. Als je onder de douche staat vraag je je af of het op de benedenverdieping klinkt alsof hij/zij in de stromende regen in een tentje zit. En ik heb de gewoonte gekregen om mij te verontschuldigen voor het gebruik van mijn elektrische tandenborstel, omdat ik me kan voorstellen dat dit klinkt als een bovenbuur die aan het boren is.

Daarnaast wordt je (vooral in het eerste begin) heel panisch over alles wat je eet en drinkt, en hoor je bij alles wat je in je mond stopt een stemmetje in je achterhoofd. ‘Mag dat?’ Wees gerust, in de meeste gevallen is het antwoord, ‘Ja, dat mag’. Gewoon je boerenverstand gebruiken en af en toe even stil staan bij het feit dat onze ouders al deze moderne informatie helemaal niet hadden en vaak ook nog rustig door paften. Desondanks zijn wij allemaal toch redelijk goed geslaagd.

Een ander bizar verschijnsel is dat wildvreemden en ook minder wildvreemden zonder toestemming met hun tengels aan je exorbitant groeiende buik gaan zitten. Gek genoeg is het niet sociaal geaccepteerd dit ongewenste contact te onderbreken met een stevige rechtse uppercut, maar sta je er vaak een beetje ongemakkelijk en ongelukkig bij. Wat wel helpt is om iemand dan recht in de ogen aan te kijken en te zeggen dat je helemaal niet zwanger bent.Dan zijn die tengels heel snel weer weg!

5. Pee en Poo

Doordat je ingewanden allemaal plaats maken voor de nieuwe inwoner komt er het een en ander in de verdrukking. Dit heeft onder andere tot gevolg dat de druk op je blaas wordt verhoogd en je eigenlijk praktisch op het toilet kunt gaan wonen. Maar hoewel je je dus een ongeluk piest compenseer je die tijd op het toilet weer doordat je gewoon ophoudt met poepen. Het. Zit. Vast.

Zelf heb ik een theorie bedacht dat dit Nature’s way is om je vast voor te bereiden op een bevalling. Want dit is namelijk een situatie waar bepaalde puf en pers technieken alvast ingezet kunnen worden. Deze obstipatie leidt overigens weer tot het volgende punt.

6. Kernramp Flatulentie

Het is maar goed dat ook in onze gemeente onlangs jodiumtabletten uitgedeeld zijn want de geuren die je gaat voortbrengen zijn letterlijk kernrampwaardig. Echt. Je wordt er bang van. En jij niet alleen.

Dit is HET moment om je man terug te pakken voor alle keren dat hij met het dekbed wapperde, ‘pull my finger’ zei, of jou op een andere manier lastig heeft gevallen met zijn poep moleculen. En je hoeft er niet eens moeite voor te doen. Als hij zich in een straal van honderd meter bevindt is dat voldoende. Stinkse!

giphy2

7. Pregnancy Brain

Om je voor te bereiden op de bevalling maakt je lichaam het hormoon Progesteron aan. Door dit hormoon verweken je botten een beetje zodat er een hoofd en schouders door het geboortekanaal passen. Wat veel mensen niet weten, is dat je hersenen hier ook gewoon gezellig aan mee doen. Je hersenen liggen dus gedurende je zwangerschap lekker te verweken in je schedel. Dit heeft onder andere als resultaat dat je letterlijk complete gesprekken kunt vergeten. Doe hier je voordeel mee! 

8. Je man gaat zich een beetje buitengesloten voelen

Tijdens je zwangerschap sta jij continu in het middelpunt van de belangstelling. Vooral andere vrouwen met enthousiaste eierstokken beginnen te stralen als ze je zien. Het gaat eigenlijk bijna alleen maar over jou. En, let’s face it, daar kunnen mannen nou eenmaal niet zo heel goed tegen.

Nou moet ik hier, in het huidige feministische klimaat, toch even voor mijn man opkomen. Hij merkte laatst terecht op dat in alle literatuur die ons tot nu toe aangeboden is, de man eigenlijk praktisch geen rol speelt, of als een soort incapabele idioot wordt geportretteerd. En daar herken ik mijn Lex totaal niet in. Het is voor mannen ook best lastig om vanaf de zijlijn te moeten toe kijken hoe hun liefde worstelt met allerlei zwangerschapskwalen en oncomfortabele zaken, zonder daar iets aan te kunnen doen.

9. Je valt op onverwachte momenten in slaap

Ook al zit je ergens midden in of ben je lekker bezig, soms val je zomaar

giphy-downsized

 

Nog niet genoeg gehad? Lees hier Preggo Problems II!