Parent Problems #4

Het is alweer even geleden dat ik een Parent Problems blog schreef. Dat ik hier niet aan toe kwam heeft ongetwijfeld iets te maken met het feit dat Oscar in vier weken, even zoveel tanden kreeg en als een plakbandje aan mij vastgeplakt zat, terwijl ik ondertussen een huishouden en bedrijfje draaiende probeer te houden. Maar het is zover! Lees hieronder welke dingen mij bezighielden de laatste tijd.

Not so #fitmom

Waar ik mij in de vorige Parent Problems nog vertwijfeld afvroeg hoe ouders het voor elkaar krijgen om ergens in de chaos van het leven nog tijd (en vooral zin) te vinden om te sporten, is het me afgelopen maanden eindelijk gelukt om mijn sportkleding daadwerkelijk eens te dragen tijdens het sporten, in plaats van op de bank!

Een lieve buurvrouw nodigde mij uit om mee te gaan naar de bootcamp die elke maandagavond hier in ons kleine dorpje georganiseerd wordt. Met frisse tegenzin had ik mij in mijn sportkleding gehesen (nee, niet liegen, ik liep er gewoon al de hele dag in rond) en na vriendelijke begroetingen begon de warming up, die bestond uit een paar rondjes rennen om het veld. Ik ging enthousiast van start, maar in mijn hoofd ging het ongeveer zo;

“Ok, ik weet dat het lang geleden is dat ik moest rennen, maar zo hoort het toch niet te voelen? Waarom voelt het alsof mijn kont los aan mijn lijf zit en later volgt dan de rest van mijn lichaam? En wat is er met mijn borsten aan de hand? Ik voel me 80 jaar oud. Horen mijn longen zo te branden? Is dit nog maar de warming-up? Oh My Freaking God. Ik. Ga. Dood.”

Toen ik een kwartier later was bijgekomen van de warming-up, volgend er jumping jacks en piste ik zowat in mijn broek (die bekkenbodem is toch niet meer wat het geweest is, zucht) en dat is in het kort de samenvatting van de eerste keer sporten na de bevalling.
Maaaaaar, de eerste keer sporten (en inmiddels de tweede, derde en vierde keer) is achter de rug!

PeePee

Ik, en met mij vele andere moeders, heb dus zo nu en dan (zoals bij een jumping jack) wel eens moeite om mijn plas op te houden. Dat is nou eenmaal vaak een consequentie van het uitpersen van een mini-mensje, zeker als dit op kunstmatige wijze is gebeurd, zoals met een vacuümpomp.
Het gebeurt ook weleens tijdens het niezen, de slappe lach of bij het tillen van iets zwaars.
Op zich helemaal niet ernstig en met bekkenbodem oefeningen valt er veel te winnen. Maar toch voel ik mij soms wat onzeker over die paar druppies. Dit vertelde ik aan mijn liefste.
En zoals altijd kwam hij met een reactie die ik totaal niet had verwacht, maar waar ik veel aan heb. Hij zei het volgende;

“Liefje, maak je geen zorgen. Is het je wel eens opgevallen dat er bij een urinoir nooit toiletpapier hangt? En van alleen een beetje schudden wordt ie echt niet helemaal droog.  Denk je dat mannen zich ook maar een seconde druk maken over een beetje pis in hun boxershort? Denk daar meer eens over na.”

Na deze nuchtere openbaring voelde ik mij meteen een stuk beter! Daarom deel ik hem graag met jullie!
Als miljoenen mannen niet eens nadenken over een beetje pis, dan hoeven vrouwen zich daar ook niet onzeker over te voelen, toch?

Buggy Bashing

Kleine baby’tjes worden groot, dus werd het tijd om de kinderwagen om te wisselen voor een buggy. Wat van te voren niet verteld wordt, is dat je voor het in elkaar zetten/inklappen van een buggy minstens een raketgeleerde zijn. Zelfs mijn lief, die toch een uitstekend ruimtelijk inzicht heeft, had er best wel moeite mee. Uiteindelijk hebben we een filmpje gevonden dat we drie keer moesten bekijken voordat we doorhadden hoe het nou moest. What sorcery is this?

Het niet in elkaar of uit elkaar krijgen van een buggy roept een soort primitieve agressie op die onmogelijk in te houden is. Helemaal als ondertussen een krijsend kind aan je been hangt. Een aantal tips:

  • Grof geweld voelt misschien lekker, maar is niet bevorderlijk. De kans is groot dat je iets stuk maakt en het vervloekte ding nooit meer in of uit elkaar kunt krijgen.
  • Denk om je vingers. Een buggy lijkt wel zo gemaakt dat je ongeveer 80% kans hebt op een knijp of bloedblaar.
  • Voor je je hele vloekrepertoire de revue hebt laten passeren tijdens deze struggle is het verstandig eerst te kijken of je buggy eigenlijk wel achter in je auto past. Bij mij niet dus.
  • Kalmte alleen kan u redden.

Ieniemini

Voor de mensen die mijn blogs lezen, maar mij niet persoonlijk kennen, ik ben nogal klein van stuk. Om exact te zijn 154 centimeters. Nou ben ik al mijn hele leven een ukkie en daar heb ik doorgaans helemaal geen moeite mee. Het enige wat ik soms lastig vind:

  • Een passende broek vinden (makkelijk op te lossen door meestal jurkjes te dragen)
  • Passende schoenen vinden (maat 33/34, dus kom vaak op de kinderafdeling terecht)
  • Boodschappen van de bovenste plank pakken in de supermarkt (boodschappen doen wordt een soort apenkooien, gewoon in de stellages klimmen : ))

Maar het moederschap brengt voor een kleintje zoals ik toch weer nieuwe uitdagingen met zich mee. Neem bijvoorbeeld zo’n maxi-cosi. In de armen van mijn lief is het een klein handzaam dingetje, maar als ik hem vast heb is hij ineens enorm en super-onhandig om te tillen, zonder de baby compleet door elkaar te rammelen.

Of het in en uit bed en de box tillen. Eigenlijk moet ik een opstapje hebben zodat ik mijn rug niet zowat breek, maar dat is natuurlijk ook vragen om ongelukken, dus hang ik over de rand om mijn kind te grijpen en slinger ik weer terug, net een grijpmachine op de kermis of een orang-oetan.

Maar laatst voelde ik mij voor het eerst echt beperkt vanwege mijn geringe lengte. Het was een prachtige lentedag en ik had mij er al de hele week op verheugd om voor ’t eerst een fietstochtje te maken met Oscar in het fietsstoeltje. Lex had het stoeltje vakkundig op mijn stuur vastgeschroefd. Oscar zat er blij en vol verwachting in. En toen…bleek ik geen kant op te kunnen.

Omdat ik zo klein ben moet ik op de trappers gaan staan voor ik op het zadel kan gaan zitten. Maar als er een fietsstoeltje aan je stuur hangt is daar helemaal geen ruimte voor, tenzij je een of ander slangenmens bent.

Ik kon wel janken! De papa zwaait natuurlijk zijn lange been zo over het zadel heen en fietst weg. Teleurgesteld heb ik google erbij gehaald. Dit probleem moeten meer mensen hebben en toch fietst iedereen.

De oplossing was uiteindelijk kinderlijk eenvoudig. Met de pin-up maak je van je gewone fiets heel gemakkelijk een mama-fiets. Al zat nu het zadel weer te hoog en kreeg ik een zere kont, dus moest er nog een stukje afgeslepen worden…

Groundhog day

Kinderen houden van herhaling. Heel. Erg. Veel. Herhaling.
Dit heeft als gevolg dat ik soms het gevoel heb dezelfde dag steeds opnieuw te leven en daardoor verlies ik alle besef van datum of tijd. Dit doet ook iets met je hersenen.

Waar je hersenen tijdens de zwangerschap letterlijk verweken, lijkt er soms tijdelijk ook zoiets te gebeuren als je te lang achter elkaar alleen maar bezig bent met je baby/dreumes.
Zo begreep ik onlangs niet waarom de onderkant van de bakvorm maar niet bleef zitten, terwijl ik de rand gewoon verkeerd om had. En dan toch gewoon zo proberen een spinazietaart te maken.

Wanneer mijn lief dan ’s middags thuiskomt en ik hem alleen nog maar een beetje glazig aankijk weet ik: tijd om iets voor mezelf te gaan doen, voor ik helemaal doordraai.

Katten en kinderen

Voor ik de mama van Oscar werd, was ik al bijna tien jaar een poezenmoeder. De laatste tijd kom ik erachter dat er best veel overeenkomsten zijn tussen katten en kinderen.

  • Ze molesteren je meubilair
    De katten krabben de bank stuk – Oscar knaagt aan alle meubels
  • Je kunt niks uit een keukenkastje pakken om stiekem tussendoor op te eten, want dan staan ze meteen in de keuken.
  • Als je ze niet op tijd eten geeft worden ze ontzettend irritant.
  • Ze willen altijd bovenop je zitten op een moment dat het jou totaal niet goed uitkomt.
  • Als je ze per ongeluk wakker maakt worden ze pislink.
  • Ze willen altijd mee naar de wc.
  • Je kunt een kapitaal uitgeven aan kattenspeeltjes/babyspeelgoed maar ze spelen uiteindelijk liever met de verpakking.

Wat je precies met deze informatie moet weet ik ook niet, maar ik vond het gewoon opvallend.

Rustaaagh

Ik beschouwde mijzelf altijd als een heel kalm en geduldig persoon. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat er verschillende soorten geduld zijn, en dat ik niet over alle soorten beschik.

Ik ben namelijk heel zen als het gaat om het uitpluizen van een compleet archief, wachten in een rij of wanneer ik achter een slome slak rijd in het verkeer. Maar als je een kind krijgt moet je zowat over het geduld van een Tibetaanse monnik beschikken, want alles duurt laaaaaaang.

Dat begint al in de ochtend bij het ontbijt, want natuurlijk wil je kleine frummel het liefst zelf zijn in stukjes gesneden brood eten en wil je dat als ouder ook stimuleren. Maar OMG wat duurt dat lang! En vervolgens ben je ook nog een eeuwigheid bezig met het opruimen van de enorme ravage die het oplevert. Hagelslag tot op het plafond.
Daarna komt het aankleedmoment. Stel je eens voor dat je een hyperactieve octopus rolschaatsen probeert aan te trekken. Dan krijg je een beetje een idee hoe het is om een dreumes kleren aan te trekken.

Voordat je overigens de deur uit bent moet je er eerst voor zorgen dat je alles bij je hebt wat je kleine wonder misschien nodig zou kunnen hebben. En, alsof hij het erom doet, wanneer je hem net in de maxi cosi wilt zetten, ruik je dat er een code bruin is.

Ondanks dat bijna alle dagelijkse handelingen drie keer zo lang lijken te duren, gaat de tijd verschrikkelijk snel voorbij. Os is inmiddels geen baby meer maar een prachtige, ondeugende dreumes.
Dit brengt weer allerlei andere uitdagingen met zich mee, waar ik mij ongetwijfeld ook weer over ga verwonderen, dus tot de volgende Parent Problems!


Parent Problems #3

Daar zijn we weer, in de wondere wereld van het ouderschap. Wil je weten wat mij de laatste tijd bezig heeft gehouden? Lees dan vooral verder.

1.Haarbal

Er was een tijd, voor ik mijn lief leerde kennen, dat ik dacht dat ik langzamerhand zou veranderen in het gekke kattenvrouwtje. Het resultaat is dat we nu twee enigszins verwende en onaangepaste katten hebben, die niet alleen moeten wennen aan het feit dat ze minder aandacht krijgen (want dat is nou eenmaal onvermijdelijk, ook al doe je je best) maar ook aan het feit dat er een ondeugend jochie achter hen aan tijgert terwijl hij oorverdovend gilt, in de hoop dat hij een staart of een flinke hap haar in zijn plakkerige klauwtjes krijgt (die hij vervolgens in zijn mond steekt).

Waar ik mij over verbaas is dat hij nog geen haarballen ophoest of uit poept. Want laten we eerlijk zijn, ik ben niet echt een hele fanatieke huisvrouw, dus soms schuift hij als een levende Swiffer over de vloer. Het komt dan ook regelmatig voor dat ik hem van de grond til en denk; ‘Oh ja, stofzuigen.’

2. Snotjandulleme

Een van de dingen waar ik mij van bewust ben geworden sinds ik moeder ben, is de exorbitante hoeveelheid scheldwoorden die er op dagelijkse basis uit mijn mond komen. De geslachtsdelen en religieuze verwensingen vliegen je om de oren. Ik denk zelf dat het toegenomen aantal scheldwoorden te herleiden is naar het chronische slaapgebrek dat bij het ouderschap hoort. Het bleek in ieder geval nog een behoorlijke uitdaging om het een beetje onder controle te krijgen. Ik zie al helemaal voor me dat ik straks in het babyboek moet noteren dat zijn eerste woord ‘kakzooi’ of gvd was. (Inmiddels heeft hij gelukkig zowel mama als papa gezegd. En Dikkie Dik. Fieuw)

3. #Fitmom

Op Instagram vind je miljoenen foto’s van super fitte moeders. En de filmpjes van mama’s die hun kind gebruiken als een soort fitness of yoga attribuut zijn ook niet te tellen. Voordat ik een kind kreeg vroeg ik me altijd al af waar die mensen de tijd en energie vandaan halen, maar nu begrijp ik daar helemaal niets meer van.
Want hoewel ik dit jaar ongeveer 75% van de tijd in sportkleding heb rondgelopen, is er van sporten nog bar weinig terecht gekomen. (Ik vraag me wel eens af wat de uitvinders van de joggingbroek en yogapants ervan vinden dat deze het grootste gedeelte van de tijd gedragen worden door luiwammesen die helemaal geen ene reet aan het uitvoeren zijn).

Het scheelt dat je door het continu rond slepen van een beweeglijke baby van 7 kilo, het om de 18 seconden opstaan om hem bij de kattenbrokjes/uit de plantenbakken/bij de gitaren weg te halen, en het uitvoeren van huishoudelijke taken met een baby aan je lijf vastgegespt, ook flink wat calorieën verbrandt. Wat in mijn geval ook handig is voor de slanke lijn, is het feit dat na 9 maanden mijn kont nog steeds niet helemaal hersteld is van de verwoestende bevalling, en ik opnieuw aan de laxeermiddelen mag. Jottum.

4. Er niet vies van zijn

Ken je dat nog van vroeger? Dat je een boterham met pindakaas had gegeten en dat je moeder dan aan haar vingers likte om daar vervolgens jouw gezicht mee schoon te poetsen?
Er zijn van die moeders die nergens vies van zijn. Die hun kroost als een moederleeuwin rustig van top tot teen schoon lebberen. Huppakee hele knuistjes in de mond en schoooooon.

Ik heb dat dus niet. Tuurlijk, het is mijn vlees en bloed, en ik vind het helemaal niet erg om zijn luiers te verschonen. Maar ons aapie sabbelt heel fanatiek op zijn vingers, waarna hij vervolgens continu met zijn vochtige, plakkerige klauwtjes aan je gezicht wil friemelen, of zijn kwijltengeltjes in jouw mond wil steken. En ik vind het heel lief als ik een hapje van zijn bekwijlde soepstengel mag. Uiteraard laat ik hem zo nu en dan zijn gang gaan en natuurlijk deel ik ook heus zijn soepstengel of rijstwafeltje wel. Maar GAT-VER-DAMME.

Ik heb zelfs gehoord dat er mensen zijn die, wanneer hun baby verkouden is en een verstopte neus heeft, het snot met hun mond uit het neusje zuigen. Wat bezielt die mensen, YUK! (dit is overigens ook nog eens volledig onnodig aangezien er neusreinigers bestaan waarmee je het er heel gemakkelijk uit krijgt (als je snel bent tenminste, lees verder…).

5. 10 seconds to self-destruct, 9,8,7,6…

Super onhandig, maar het blijkt dus dat er een self-destruct button in het neusje van je baby zit. Echt waar! Tenminste, zo reageert die van mij zodra je ook maar een beetje bij zijn reukorgaan in de buurt komt met een zakdoekje/snoetenpoetser/neusreiniger. De buren kunnen wel denken dat ik hem in de frituurpan heb gehangen. Het luchtalarm is er niks bij.

Een uitzondering is wanneer je doet alsof zijn (en jouw) neus een toeter is. Dan is het ineens heel grappig.

6. Invasie

Ik had me, voordat ik moeder werd, eigenlijk voorgenomen dat ons huis niet zou veranderen in een grote chaotisch speelruimte. Het zou gewoon een ‘volwassen mensen’ ruimte blijven waar je op je gemak een boek kunt lezen of een plaatje kun afspelen. Heel langzaam beginnen de primaire kleuren echter steeds meer te overheersen en breek je zo nu en dan je nek over het speelgoed. En hoe groter je baby wordt, hoe sneller en groter de puinhoop die hij kan creëren. Daarbij komt dat het meeste babyspeelgoed tegenwoordig voorzien is van allerlei toeters en bellen. Alles maakt hysterische ( en vreselijk irritante) geluiden, en heeft druk flikkerende lampjes.
En het dan vervolgens gek vinden dat kinderen druk worden.
De liedjes die door een computerstemmetje gezongen worden, kun je binnen een paar dagen helaas allemaal meezingen en loop je ook nog te neuriën als je baby al lang naar bed is. En in de avond schrik je je de pleuris als zo’n apparaat ineens uit zichzelf geluid begint te maken zonder dat er iemand aan zit. Creepy as hell!

Gelukkig zit er meestal ook een uit-knop op, en lijkt onze little dude toch de voorkeur te geven aan speelgoed zoals boekjes en puzzeltjes. Het zal wel in de genen zitten. Bovendien is het mooiste speelgoed vaak helemaal geen speelgoed. Denk aan kartonnen dozen, schoenen, je eigen handen en voeten, of de papa of mama. Het is dus helemaal niet echt nodig om een buttload aan speelgoed in huis te halen. Scheelt een hoop centjes.

7. Mama vs Papa

Vooropgesteld dat de papa van Oscar de allerliefste papa ter wereld is en ik me geen betere partner kan voorstellen, zijn er ook momenten dat ik hem wel kan wurgen. Het oneerlijkste vind ik dat hij elke nacht heerlijk in coma ligt en nooit wakker wordt, ook al gilt Oscar zo hard dat de ramen zowat uit elkaar spatten. Terwijl ik door twee dichte deuren wakker wordt van elk kreuntje. Natuurlijk zegt hij altijd dat ik hem gewoon wakker moet maken als ik te moe ben, maar dat doe ik toch meestal niet, want dan zijn we allebei wakker en dat slaat ook nergens op.

Het zal vast evolutionair bepaald zijn. Hij heeft geen borsten (gelukkig) en ik wel, dus heeft de natuur geregeld dat ik wakker wordt. En hij moet natuurlijk rusten om onze grot goed te kunnen beschermen en een hert neer te kunnen knuppelen of zoiets. Toch kan ik er soms pisnijdig van worden en moet ik zo nu en dan de neiging onderdrukken om hem een schop te geven als hij naast mij ligt te ronken terwijl ik weer eens wakker ben.

Ik geloof dat papa’s en mama’s sowieso anders reageren op een huilende baby. Waar de papa er totaal geen probleem mee heeft, krijg ik er zelf soms een brok van in mijn keel of kan ik de haren wel uit mijn hoofd trekken (schreeuwen in een kussen helpt ook). Elke vezel van mijn lijf schreeuwt dat ik mijn kind moet troosten, ook al is het in sommige gevallen juist verstandig om hem even te laten brullen of heb je er gewoon de kracht niet meer voor. Hoewel het soms gekmakend is, heeft het ook wel weer een voordeel dat de papa zijn hoofd altijd koel houdt, aangezien de mama soms juist iets te hysterisch is.

8. Kort pittig kapsel

Vroeger begreep ik niet zo goed waarom vrouwen vaak hun haar kort laten knippen nadat ze een kind hebben gekregen. Inmiddels begrijp ik het iets beter (al heb ik zelf geen knip plannen). Oscar is nu iets meer dan negen maanden en zodra ik hem uit zijn bedje heb getild heeft hij al een pluk haar te pakken waar hij dan uit alle macht aan trekt. Na de zwangerschap kakt je haar sowieso enorm in, en verlang je verdrietig terug naar de prachtige dos die je eerder door de hormonen had. Daarom zie je mij tegenwoordig bijna alleen nog maar met een paardenstaart of een slordige bun.

En het houdt niet op, niet vanzelf, want je krijgt ook regelmatig een mep of een vinger in je oog. Ook word je zo nu en dan gefishhooked, geschopt en gekrabt. Oh het is zo’n magische tijd : )

Gelukkig is je liefde voor zo’n mini Badr Hari zo groot dat een klein beetje mishandeling ook zo weer vergeten is. En voor je ’t weet is die ongecontroleerde motoriek verdwenen en krijg je een dikke knuffel of kus.

Meer? Lees hier Parent Problems #2

Parent Problems

Op veler verzoek schreef ik toch een vervolg op de Preggo Problems.
Hier een kort eerste overzicht van de dingen die mij het meeste zijn bijgebleven/in shock brachten na het krijgen van een kind, oftewel; Parent Problems. We duiken er meteen goed in!

 

  1. Dit komt nooooit meer goed

Dat je vagien het zwaar te verduren krijgt tijdens een bevalling weet iedereen. Maar wat voor mij echt als een shock kwam, is dat je na de bevalling ook het gevoel hebt dat er een illegale lawinepijl is afgegaan in je kont, en dat de eerste keer poepen na de bevalling (bijna) nog enger is dan de bevalling zelf en eigenlijk ook weer een soort bevalling op zich is. giphy
Als je nog nooit aambeien hebt gehad dan schrik je je helemaal de tyfus van de staat van je poeperd. Zitten is in het begin dan ook echt niet tof of zeg maar gerust onmogelijk.
Hoe moet dit ooit weer goed komen?, vroeg ik mij de eerste weken ongerust af. De enige reden dat ik niet volledig in paniek raakte was te danken aan de wijze (oudere) vrouwen in mijn omgeving die mij steeds maar weer op het hart drukten dat het écht weer goed zou komen. En dat was ook zo. Pfieuw.

2. Say Whut?

Wat ik ook zo gek vond na een bevalling in het ziekenhuis, is dat je (in mijn geval na 24 uur) de baby gewoon mee naar huis mag nemen, No Questions Asked. Dat jij (het warhoofd dat er om bekend staat dingen bovenop de auto neer te leggen en vervolgens weg te rijden) en je partner (die regelmatig in zijn onderbroek door de woonkamer rent terwijl hij luid roept ‘Ik ken kung fu’) zonder enige test van competentie dus gewoon naar huis gaan met een gloednieuw, super kwetsbaar en volledig afhankelijk mensje. Zo gek.

giphy1

    3. Wat nou roze wolk

In de prachtig opgeflufte, gefotoshopte en gefilterde wereld waar we tegenwoordig in leven wordt ook de komst van een kindje vaak geromantiseerd. De zogenaamde roze wolk ontbreekt echter in de praktijk bij het grootste gedeelte van de vrouwen of is in sommige gevallen (zoals bij mij) eerder een vies duif grijzig wolkendek dat over alles heen hangt. De eerste dagen waggel je sowieso in een waas van hormonen en slaapgebrek door je huis, als je je bed überhaupt al uit kunt komen. Het is dus ook niet per definitie zo dat je meteen een overweldigend gevoel van liefde zoals je nog nooooit eerder hebt ervaren over je heen voelt spoelen ten aanzien van je pasgeboren wurm. Ik had eerder gedachtes zoals,’Oh god, wat hebben we gedaan, we hadden zo’n leuk leven!’ en, ‘Ik vind mijn kind helemaal niet leuk, ik vind er geen zak aan, ik ben de slechtste moeder ter wereld,’ of, ‘Houd nou je kop eens te janken, rotzak!’
Ook dit gaat (meestal) gewoon weer over. Een baby heeft vooral in de eerste drie maanden een enorme impact op je leven en dat vergt nou eenmaal wat omschakeling en dat heeft even tijd nodig. Wat me bij het volgende punt brengt.

4. Slaap is het allerfijnste ter wereld

Totdat je baby doorslaapt (lees; langer dan vijf à zes uur achter elkaar slaapt, dus dat betekent niet dat je lekker kunt uitslapen en de baby om een uur of half twaalf met een kopje koffie naast je bed staat) zul je helaas te maken krijgen met gebroken nachten. Ik en de Papa hebben in de eerste paar weken met onze Os meer ruzie met elkaar gemaakt dan in de volledige tijd dat we elkaar kennen. Wij konden tijdens deze veel te korte nachtjes hele gesprekken met elkaar voeren waar mijn lief zich de volgende dag helemaal niks meer van kon herinneren en waarin hij ook nog eens de grootste onzin uitkraamde omdat hij eigenlijk helemaal niet echt wakker was. Of het klassieke, ‘het is jouw beurt, nietes, de jouwe’.
Het is niet voor niks dat slaaponthouding als marteltechniek wordt ingezet. Slaapgebrek kan gekke dingen met je doen. Je wordt boos en gaat snel huilen (wat in de kraamtijd sowieso veel aan de orde is) en de simpelste handelingen worden ineens heel ingewikkeld (waren dat nou drie of vier schepjes melkpoeder?). Pas als je niet meer slaapt realiseer je je hoe heerlijk het is om een hele nacht ongestoord te kunnen pitten. En ben je ineens superblij als je vier uur achter elkaar in coma hebt gelegen. Overigens, als je eenmaal een beetje gewend bent aan de gebroken nachten (en dat went echt wel) dan zijn die nachtelijke voedingen uiteindelijk misschien wel de leukste. In de stilte en het duister van de nacht lijken jij en je baby heel eventjes de enige twee mensen op de wereld en kun je lekker verdrinken in elkaars ogen (als je ze open kunt houden).

giphy2

    5. Leeft ie nog?

Wat wel paradoxaal is, is dat zodra je baby wel besluit om zich stil te houden je ineens in paranoia modus schiet. Plotseling ben je ervan overtuigd dat hij dan vast dood is of bezig te stikken in zijn eigen kots en voel je een onbedwingbare drang om dit meteen te gaan controleren. Waarna je met ingehouden adem boven wieg/bedje hangt om te concluderen dat hij gewoon braaf ligt te slapen en je als een ninja weer terug naar je bed sluipt om exact hetzelfde een kwartier later opnieuw te doen, totdat je eindelijk gerust gesteld bent en net in slaap valt als hij besluit de longen uit zijn lijf te brullen.

    6. Boring

Niemand durft het hardop te zeggen maar baby’s, die pasgeboren baby’s die werkelijk niks anders kunnen dan slapen, huilen, eten, plassen, poepen en kotsen, zijn ongelofelijk, geestdodend SAAI. Natuurlijk, ze zijn ook schattig en vertederend en kijk nou toch die kleine vingertjes en nageltjes en blablabla. Jaja, helemaal waar, maar dat heb je op een gegeven moment ook wel gezien en dan begin je je toch af te vragen of het onethisch is om tijdens het voeden afleveringen van je favoriete serie te bingewatchen of op je telefoon je social media of het nieuws te checken. Ik zou zeggen gewoon lekker doen af en toe. Je kunt niet continu vervuld van liefde naar je kind kijken zonder een nek hernia op te lopen en je baby herinnert het zich toch niet later.

giphy4

    7. Nu even niet!

Zodra je vader of moeder wordt betekent dit vooral dat je een enorm stuk van je ‘alleen-tijd’ inlevert. Je denkt misschien, oh baby’s slapen toch om de haverklap, en dat is ook wel zo. Ze doen veel dutjes. Maar die zijn ook zo weer voorbij. Het lijkt wel alsof je, zodra je baby gaat slapen, in een soort vreemde Science Fiction-achtige tijdsversnelling terecht komt. Want zodra je de vaatwasser hebt uitgepakt, eindelijk je haar hebt gekamd en je tanden gepoetst (om half twee in de middag) en net met je laptop wilt gaan zitten om eindelijk eens iets te schrijven (als je hersenen mee willen werken), is er ineens een uur of twee voorbij en hoor je dat je baby wakker is geworden en honger heeft.
Je krijgt ook ineens meer waardering voor zaken die je vroeger als vanzelfsprekend zag of die je misschien wel vervelend vond, zoals alleen naar de supermarkt gaan (Hoera!) of alleen in de auto hard meezingen met je favoriete liedjes (tranen van geluk!) of alleen ongestoord een half uur onder de douche staan!
En op de een of andere manier moet je baby ook steeds iets van je op het moment dat het eigenlijk jouw tijd is om wat te eten, waardoor je te lang niks eet of snel een eierkoek naar binnen propt en daardoor heel erg zin krijgt in ongezonde dingen.

giphy3

     8. Told you so

Ik zal niet zeggen dat alle clichés waar zijn (de bevalling vergeten zodra je je kind in je armen hebt…euhm….nou, NEE) maar wat zeer zeker wel waar is, is dat het het allemaal waard is. Vooral de eerste maanden zijn even doorbuffelen maar elke ochtend als Oscar mij met zijn stralende glimlach begroet vindt er een mini explosie plaats in mijn hart en begin ik de dag zelf ook met een grijns van oor tot oor. Ongeacht hoeveel slaap ik heb gehad.