Kluwen

Je past me

als een oude trui

behaaglijk en gevormd

naar de contouren van

mijn eigenaardigheden

Ik trek je aan

en dan weer uit

draag je

binnenstebuiten en

achterstevoren

ik woon in jou

neem je woorden

over en in me

op tot ik niet meer

weet welke

van mij zijn

Je ontrafelt me

trekt aan het steekje

dat al een tijdje

los zat

tot er niets

meer rest dan

kluwen

Kever

Zonnewarmte in stoeptegels gevangen
gloeiend op haar buik
losse veters kietelend tegen kuiten
die loom heen en weer zwaaien

Pastelkleurig krijt in dikke lagen
op de stenen
en in haar vlecht die steeds zachtjes
de grond kust

Flauwekul op de radio
overstemd door gesnurk
uit het huis
Het is een rode ogen dag

Haar neus zowat tegen de stoep gedrukt
waar een kever zijn weg zoekt
langs kleurrijke krijttekeningen

Zijn pikzwarte schildje glimmend
als de opgepoetste schoenen van haar vader
tijdens het afscheid

Tussen duim en wijsvinger
spartelen pootjes in het luchtledige
kleurt ze het schildje zacht roze

De eerste lauwe druppels
spatten op de tegels uiteen
Nog vijf pootjes over, nog vier

Regenwater kronkelt in
regenboogkleurige riviertjes richting de afvoer
Nu drie, nog twee

Onder versleten gympies
verplettert het schildje
zoals het leven soms doet
tot minuscule stukjes

Kat

Kat

Als ik voor een volgend leven
toch eens zelf mag kiezen
dan kom ik terug als jouw kat
en zit ik voor jouw deur te kniezen

dan wil ik erin
maar toch ook eruit
of allebei maar heel even
of allebei tegelijk

en dat ik dan ’s ochtends vroeg
mijn kopje nog nat van de dauw
langs je blote benen strijk

met mijn oplichtende ogen
laat ik je schrikken
in het holst van de nacht

spring op je bed
wat jij oogluikend zou toestaan
om met mijn ruwe tongetje
over je wangen te likken

als een volleerd contortionist
lig ik opgekruld te zonnen
in jouw vensterbank
snorrend van behagen

knijpend met mijn groene kijkers
geef jij je al gauw gewonnen
ook al negeer ik je verwaand
en zal ik mij luidkeels beklagen

over een chronisch gebrek
aan brokjes, aaitjes, gekriebel
om mij vervolgens voor een welverdiend dutje
op jouw toetsenbord te vleien

en als het dan tijd is dat ik weer vertrek
aan het einde van mijn negende leven
dan hoop ik dat ik terug mag komen als jouw kat
al was het maar voor heel even

Kraker

Angst is ingetrokken
in mijn hoofd
heeft zijn koffers
uitgepakt en zijn voeten
op tafel gelegd

Voor de ramen
hangt hij rookgordijnen
die verduisteren
en uitzichtloosheid
teweegbrengen

Tot diep in de nacht
draait hij oorverdovend
schreeuwerige platen die
de buren, rust en rede,
tot wanhoop drijven

Soms bonk ik woedend
op zijn deur om mij
vervolgens toch weer
ontgoocheld en beschaamd
in zijn armen te wentelen

Dan vreet hij zich te barsten
aan zakken vol broosheid
afgeladen borden twijfel
en enorme stapels schroom
die ik zelf heb meegebracht
 
Mettertijd dijt hij uit
tot monsterlijke proporties
en we allebei onherroepelijk
gevangen zitten
in mijn hoofd

De Storm

Hier ben je neergekomen
dwars over het pad
gebroken en geknakt
de met mos overwoekerde zijde
naar boven

Je schors verpulverd
toen met donderend geraas
takken versplinterden
in je val
naar beneden

Je bast nu bloot
en onbeschermd
Op de plek van je ontstaan
een gapend gat
in de diepte

Om je gevallen kroon
dwarrelen dorre bladeren
Je wortels waaieren
als wanhopig reikende handen
in alle richtingen

De stam onder mijn hand
ruw, robuust en roerloos
Als reuzen reddeloos verloren
in het ruigst van de nacht
hoe moeten wij
zonder wortels
de storm trotseren?

Soms zie ik je

Soms zie ik je ineens
weer zoals in het begin
toen alles nog licht
toen alles nog zacht
toen we nog niets
verloren hadden

Als je in de ochtend
de slaap nog niet uit je ogen
je brood staat te smeren
onderwijl zachtjes fluitend

Wanneer we elkaar aankijken
in de spiegel
bij het tandenpoetsen
en we zonder reden
moeten lachen

Als je in slaap bent gevallen
op de bank met je hand
langs je gezicht
en onze zoon
op je borst

Soms zie ik je ineens
weer zoals in het begin
toen alles nog licht
toen alles nog zacht
toen we nog zoveel
zouden krijgen

Fantoom

Diep in mijn binnenste
voel ik je trappelen in
het donker van de nacht

Alsof je niet maanden geleden
warm en glibberig op
mijn buik gelegd werd

In mijn sluimering,
schemergebied tussen waken en slapen,
begrijp ik niet dat je
gewoon in je bedje ligt
vlakbij

Mijn lichaam zo lang jouw pulserende planeet
mijn hartslag het ritme van jouw dagen
mijn bloed jouw levenselixer,
dat een echo van jouw aanwezigheid
nagalmt in mijn lege schoot

Postpartum

Zo teer, de huid
van de fontanel
De hartslag fladderend
onder mijn vingertoppen
als een klein diertje dat
door het ruitvormige raampje
zijn weg naar buiten zoekt

Mijn gestuwde borst draagt
de sporen van onverwacht
scherpe nageltjes
De geur van moedermelk zoet
en zwaarder dan de geur van angst

Onaangetaste volmaaktheid
die ik nooit intact kan houden
het wit van de ogen
oogverblindend wit

Een handje gekruld om een
enkele vinger
Ben jij van mij?
Ben ik van jou?
De streng van onze verbintenis
kleurt langzaam zwart

Revolutie

Met mijn literair kort erotisch verhaal Revolutie stond ik in de finale van Het Rode Oor 2019. Hieronder lees je de volledige versie of luister hier de ingekorte versie terug zoals hij werd uitgezonden bij VPRO Nooit meer slapen. Prachtig voorgedragen door Rashif El Kaoui.

De zon schijnt door de smoezelige ramen van het lokaal. In de straal zonlicht, die eindigt op het bord, zweven stofdeeltjes traag en glinsterend op de zware, warme lucht. Aan het tafeltje naast hem kauwt een klasgenoot loom op het uiteinde van zijn pen. Het maakt klikkende geluidjes tegen zijn tanden. Hij voelt een zweetdruppel kriebelig langs zijn slaap naar beneden glijden.

Ze heeft haar goudblonde haar vandaag opgestoken. Hij vindt het los het mooist, maar de losgeraakte plukjes die om haar gezicht vallen geven haar iets schattigs. Ze veegt ze om de paar minuten verstrooid achter haar oren.

Hij weet niet wat er eerder was, zijn liefde voor geschiedenis of zijn liefde voor haar. Misschien bestaat het een niet zonder het ander. Als ze vertelt over de Verzuiling hangt hij aan haar prachtige, volle lippen. Ze heeft een zachte stem, maar toch hoeft ze deze nooit te verheffen.

Elke les hoopt hij dat ze veel zal schrijven op het bord. Dan kan hij haar uitgebreid van achteren bewonderen en aan het einde van de les, wanneer ze het bord fanatiek leeg veegt met een wisser, schudden haar ronde billen zo mooi mee met die beweging.

Terwijl hij daar aan denkt voelt hij hoe zijn pik langzaam wakker wordt, en zich uit zijn plakkerige positie ontvouwt. Hij werpt een blik op zijn buurman, die net uitgebreid zit te gapen. Vandaag geeft ze les over de Revolutie.
Ze draait zich naar het bord en begint verschillende jaartallen op te schrijven. Hij laat zich een beetje onderuit zakken en steekt onder de tafel zijn hand in zijn broekzak. Tussen haar schouderbladen door tekent het zweet langzaam een donker spoor over haar ruggengraat, richting haar billen. Zijn stijve geeft door de stof van zijn broekzak een kopje tegen zijn duim en hij streelt er zacht overheen.

De klas lijkt collectief ingedut door de stijgende temperatuur. Ze komt vlak voor zijn tafeltje staan om het raam nog verder te openen. De lucht die naar binnen komt is verzengend en hij ziet dat er zich in het kuiltje onder haar neus een klein druppeltje zweet heeft gevormd. Hij stelt zich voor dat hij het met het puntje van zijn tong oplikt. Hij kan het zout bijna proeven.

Met zijn duim en wijsvinger wrijft hij nu iets harder over de volle lengte van zijn erectie. Zijn broekzak wordt nog warmer. Terwijl hij naar haar lieve stemgeluid luistert sluit hij zijn ogen.

De pen kauwende klasgenoot is ineens verdwenen, en ook alle andere tafeltjes zijn leeg.
 Ze loopt het lokaal door naar zijn tafeltje. Met beide handen grijpt ze de zijkanten ervan vast en trekt het langzaam bij hem vandaan. De knoopjes van haar shirtje zijn los. Haar verrukkelijke borsten glimmen als opgepoetste appels.

Ze trekt zijn T-shirt omhoog en hij steekt zijn armen de lucht in. Het shirt belandt met het Nirvana logo naar beneden op het okerkleurige linoleum. Haar vingertopjes fladderen als vlindervleugels over zijn magere borstkas. Ondanks de verstikkende warmte verspreidt kippenvel zich over zijn hele lichaam. Ze laat zich op haar knieën zakken. Haar handen glijden over zijn buik naar beneden, naar de rand van zijn boxershort. Ze trekt en hij tilt zijn billen van de stoel. Zijn stijve pik springt als een jack-in-the-box tevoorschijn.

Ze pak hem met beide handen vast en likt aan haar lippen. Zijn hijgende ademhaling stokt even als ze een vederlicht kusje op het topje geeft. Hij voelt zijn hartslag erin kloppen. Tergend langzaam laat ze haar tong erover heen glijden. Het zweet gutst van zijn lijf en hij heeft het gevoel dat zijn bloed in lava is veranderd. Hij maakt stotende bewegingen met zijn onderlichaam.

De bel, die het einde van het lesuur aankondigt, komt gelijktijdig met zijn climax. Zijn broekzak en hand zijn nat van het zaad en zijn ogen vliegen open. Zijn buurman stopt zijn bekwijlde pen achter zijn oor terwijl hij opstaat en hem met gefronste wenkbrauwen aankijkt. Het klaslokaal stroomt leeg. Hij trekt snel de onderkant van zijn T-shirt over zijn broekzak, slingert zijn tas over zijn schouder en loopt naar de deur.

Ze zit op het hoekje van haar bureau en wappert zichzelf wat koelte toe met een stapeltje proefwerken.

“Heet hé?”, verzucht ze en ze glimlacht naar hem. Hij knikt verlegen en haast zich het lokaal uit.